Cloud Nine?

Ngayon nakahanap na ako ng patotoo sa kasabihang, wala talagang permanente sa mundo. Lahat nagbabago. Lahat lumilipas. 

Ang bilis talaga ng panahon. Parang kailan lang, normal ang lahat. Walang espesyal. Walang nasa cloud nine. Katamtaman lang. Isang araw, pag-gising ko, iba na. May motibasyon. May saya. May excitement. Bigla-bigla, napansin ko na wala nang thrill. Boring na. Hindi na nakakatuwa. Nakakasakit na.

Akala ko noon, eto na ‘yun. Iba kasi this time. As in ibang iba. Pero as usual, lahat naman ng akala mali, ‘di ba? Kanina lang nagtapos yung panaginip ko :’)

Para akong hinulog mula sa cloud nine. Nagising ako at na-realized ko na napapahaba na at napapasarap na ang pagkakahimbing ko. Akala ko totoo na, pero eto, panaginip nanaman pala ang lahat.

Kamusta naman ‘yun? Nakakabitin yung saya. Ganito ba ang epektong dala ng mahabang sembreak sa akin? Na-mimiss ko lang ba ng sobra sobra ang mga kaibigan ko? Ang lungkot-lungkot ko. Sa sobrang lungkot kung anu-anong mga bagay na ang pumapasok sa isip ko. Lilipas din ‘to. Makakalimutan ko din ‘to. Sana lang ASAP. Ang hirap kasi.

SENTIMYENTO

Malungkot ako ngayon. Who cares? Sorry hindi ko pwedeng sabihin ang dahilan. Hindi pa kasi ako ganun katapang na ipaalam kahit kanino. Noong hayskul ako, sabi sa akin ng isang teacher ko, sumulat daw kapag nag-uumapaw ang emosyon mo. Doon daw kasi lalabas lahat sa sinulat mo. In my case, masyado akong malungkot. Gustuhin ko mang ilabas ang lahat sa blog na ‘to, hinding hindi pwede. Maging kulang man sa kabuluhan ang entry na ‘to, pabayaan mo na lang. Ang importante naman ay medyo nababawasan yung sakit na nararamdaman ko ngayon. Oh c’mon.

Naluluha ako habang nagtatype. Actually, tumutulo na nga yung luha sa kanang mata ko (teka, punasan ko lang muna). Huwag mo naman sanang isiping baliw ako. Umiiyak ako hindi dahil sa walang dahilan. Meron. Simple nga lang eh. Abnormal nga ata ako kasi ‘yun lang iniiyakan ko. Funny noh? LOL. Natatawa tuloy ako. Limitado at kontrolado kasi ang paggamit ko ng mga salita habang nagsusulat ako. Isang maling salita lang, bistado ako. Hahaha.

Anyway, ang hirap ng ganito. Bakit kaya hindi pwedeng kontrolin ang damdamin ng tao? Yung tipong pipiliin mo kung kanino ka magtitiwala, ililihis mo ang atensyon mo sa mga bagay na sa kalaunan ay alam mo namang hindi mo makukuha, o kaya naman ay yung pigilin yung damdamin mo kung alam mong sa huli ikaw din ang masasaktan. Kung sa bagay, choice ko rin naman siguro ang masaktan. Kasalanan ko din. Pwede ko namang hindi ‘yun isipin, pero sadyang hindi ko lang talaga mapigilan.

Sanayan lang siguro ang sikreto sa kaso ko. As early as now, dapat matutunan ko na kung paano masanay sa ganitong estado. Nakakainis kasi bakit kelangang maging ganito palagi? Wala na bang pagbabago? Tama na. Okay lang naman siguro kung sarili ko naman ang tulungan ko.

Saving the Friendship

I believe that friendship should be mutual. When we say mutual, both parties should exert the same effort to stay in touch. But what happens when one loses the enthusiasm to connect with the other? Is one person’s effort enough to save a dying friendship?

I am only human. I make mistakes, I disappoint other people and I fail to reach their expectations at certain times. I’m not a perfect person, and definitely not a perfect friend. In spite of this, I make it a point that I’m available for my friends especially when they need me. However, since I’m only human and not a robot, I can only do things one at a time. Most of the time, I get busy with school activities and other stuffs but that doesn’t mean that I am not doing my best to stay connected, and most importantly, that doesn’t mean that I changed…

Lately, I can’t help but be sentimental whenever I remember this particular person. No matter how hard I try to figure out, I don’t understand why we are experiencing this kind of problem in our friendship. Maybe it’s my fault. Maybe I became too selfish and self-centered.

I want to say sorry for everything that night, but when this person told me that in our case, sorry can’t change anything and that only time can heal all the wounds of the past, it seemed like I lost my ability to type the words that I want to say during that conversation. I started to think. Is it true that time heals all wounds? If yes, for how long? How long will I wait for our friendship to be okay again? 

That night, I promised to myself that from that time on, I won’t say sorry for all the bad things that happened in the past. Instead, I’ll start saving the friendship we have as early as now. I value this person. I value our friendship. I don’t know if he cares or what, but all I’m after is to revive the friendship we have for more than five years now. But the question is, how long can I do this? Isn’t it the effort to save a friendship should also be mutual? I don’t know. All I know is that I’ll try.

I'd Lie

I don't think that passenger seat
Has ever looked this good to me
He tells me about his night
And I count the colors in his eyes

He'll never fall in love he swears
As he runs his fingers through his hair
I'm laughing 'cause I hope he's wrong
And I don't think it ever crossed his mind
He tells a joke I fake a smile
That I know all his favorite songs and

I could tell you his favorite colors green
He loves to argue, born on the seventeenth
His sister's beautiful, he has his father's eyes
And if you ask me if I love him, I'd lie

He looks around the room
Innocently overlooks the truth
Shouldn't a light go on?
Doesn't he know I've had him memorized for so long?

He sees everything black and white
Never let nobody see him cry
I don't let nobody see me wishing he was mine

I could tell you his favorite colors green
He loves to argue, born on the seventeenth
His sister's beautiful, he has his father's eyes
And if you ask me if I love him, I'd lie

He stands there then walks away
My God, if I could only say
I'm holding every breathe for you

He'd never tell you but he can play guitar
I think he can see through everything but my heart
First thought when I wake up is, "My god, he's beautiful"
So I put on my make up and pray for a miracle

Yes, I could tell you his favorite colors green
He loves to argue oh and it kills me
His sisters beautiful he has his father's eyes
And if you asked me if I love him
If you ask me if I love him, I'd lie

-------

Pagbigyan nyo na po ako. Nagustuhan ko lamang ang kanta :)

Broken

Sinong nagsabi na ang pagiging brokenhearted ay applicable lamang sa mga taong sinaktan ng bf/gf/crush/MU nila? 

Brokenhearted ako ngayon. Sobra. Hindi ito dahil sa taong gusto ko, kundi dahil sa taong itinuring kong kaibigan noon. Masakit isipin na kung umasta sya ay parang wala kaming ni katiting na pinagsamahan noon. Bagamat marami siyang ginawa na nakasakit sa akin at sa iba ko pang mga kaibigan, nirerespeto ko pa rin sya. Iyon kasi ang usapan. Usapan na makatutulong sana na maayos ang lahat kung tutuparin at paninindigan, pero hindi eh.

Bago kami maghiwahiwalay, nagkasundo kaming wala nang magsasalita ng mga masasakit na bagay patungkol sa kahit sino sa amin sa ibang tao. Yun bang pagkatapos ng bangayan, panahon na para tumahimik at magkaroon ng maayos na closure sa pagitan namin. Napagkasunduan din namin na patuloy pa ring itago yung mga sikretong alam namin bilang mga magkakaibigan noon. Akala ko [namin], ayos na at doon na nagtatapos ang istoryang siya naman talaga ang bumuo at pinagmulan. Gayunpaman, marami talaga ang namamatay sa maling akala.

Okay, pasintabi. Magiging maselan po ang susunod na mga talata :)

Heto nanaman at balik nanaman siya sa dati nyang gawi. Malamang hindi naman siya talaga tumigil na manira at gumawa ng istorya. Sabagay, ano pa nga ba ang aasahan mo sa isang taong sanay at dalubhasa na sa ganyang gawain? WALA. Naiinis ako dahil naniwala nanaman ako sa kanya noong mangako siya sa amin na hindi na sya magsasalita ng masasama laban sa kahit sino sa aming magkakaibigan. Naiinis ako kasi for the nth time, nauto nanaman niya ako. Naiinis ako kasi wala akong magawa kundi ang mainis lang sa kanya dahil gustuhin ko man siyang sampalin, bugbugin, bungiin, at tadyakan sa adam’s apple (na dapat sana’y wala siya, dahil babae sya), hindi ko naman pwedeng gawin dahil pwede akong makulong kapag ginawa ko iyon.

Pero teka? Bakit naman ako patuloy na maiinis at magpapa-apekto sa kanya kung pwede ko namang ibulgar sa lahat (lalo na sa pamilya nya) ang lahat ng mga ginagawa niya? Pwede ko namang i-message sa facebook o i-text lahat ng mga sikreto nya? Bakit nga ba hindi? Hmmm. Hindi. Hindi ko gagawin iyon hangga’t maaari. Alam ko naman na once na ibulgar ko sya sa kanila, kawawa sya. Masisira ang buhay nya. Malamang masampal, mabugbog, mabungi at matadyakan sya sa adam’s apple sa bahay nila pag nagkataon. Sa ngayon, hindi ko muna gagawin ‘yun. Pero malay natin sa hinaharap, di ba? :)

Ako na po ang harsh. Sorry naman. hehe.

Noon At Ngayon

Ang bilis talaga ng panahon. Hindi ko alam bakit naging ganito bigla ang mood ko. Dahil siguro textmates ko nitong mga nakaraang araw ang ilan sa mga highschool friends ko. Ayun, halos kamustahan at kung anu-anong usapan tungkol sa mga bagay-bagay na naganap sa kanya-kanya naming mga buhay matapos ang mag-dadalawang taon na pagkakahiwa-hiwalay namin pagkatapos ng highschool ang kadalasang topic. 

Itong isa kong classmate, hanggang ngayon wala talagang gustong ibang pagusapan kundi ang buhay ko. Masyado ata nya akong na-miss kaya ganun na lang ang pagiging mapag-usisa niya sa text. Nagsimula sa Hi, hello. Natanong na nya ako kung kamusta ang studies ko, at nagtapos sa isang usapan na ang topic namin ay si *toot* ehem.

Sa maghapong pakikipagtextmate ko sa kanya, napansin kong andami na talagang nangyari sa loob ng dalawang taon. Sabi ko pa nga sa kanya, mas makabubuting magkita na lang kami sa personal dahil mahirap ikwento ang lahat sa text. Sumang-ayon naman siya. Dahil dito, nagkaroon tuloy ng biglaang reunion kaming mga magkakaklase noong highschool. Simple gathering lang daw, sabi ng organizer. 

Gaya ng nasabi ko kanina, narealized ko na andami-dami ng mga nangyari. Eto ang ilan sa mga iyon, na sabi ko sa kaibigan ko ay paguusapan na lang namin pag nagkita na kami sa personal:

• Kung paano ako naka get-over sa isang hindi masyadong magandang experience with a guy-friend sa loob ng mahabang panahon. *ehem*
• Ang pagkakaroon ng gulo at medyo ‘matinding’ hindi pagkakaintindihan sa amin ng isang former friend na naging classmate namin noong highschool. *wooot*
• Ang pag-iwas at pagkakait na ginagawa ng girlfriend ng isang kaibigan namin na lumipad na patungong Australia.
• Ang mga bagay-bagay na pinagkaka-abalahan namin ngayon.
• Ang mga plano namin para sa hinaharap, at marami pang iba…

Gustung-gusto kong pag-usapan yung huli nitong mga nagdaang araw. Andami-dami ko nang plano na nasa isip ko. Mga plano na talagang pinagdarasal ko, na sana ay matupad ko naman this time. Seryoso ako. Walang halong biro. May nakahain na akong plano para sa 2nd year (2nd sem) at para sa mga darating pang taon. Masyado man akong advance, ang importante ay nagseset na ako ng goal ngayon. Hindi naman siguro masama ‘di ba? Ang gusto ko kasi this time, meron nang direksyon. Yung hindi ako nangangapa sa dilim.

Nalalapit na rin akong tumuntong sa legal na edad. Higit sa apat na buwan na lamang ay magdi-disi-otso na ako. Ang bilis ‘di ba? Parang kailan lang gustung-gusto kong magkaroon ng magarbong selebrasyon para sa okasyon na iyon, pero ngayon, ‘tila nawalan na ako ng gana. Ayoko na. Ganyan talaga ang tao noh? Pabago-bago ang isip. Paano ba naman kasi, naisip ko lang, masyado atang magastos. Nakakapagod din iyon kung tutuusin. Ilang buwang preparasyon ang gugugulin para sa isang gabing pagtitipon, at pagkatapos ano? Wala na. Iiwan kang nakatunganga at butas ang bulsa.

Ayokong isipin na baka kaya ganito akong mag-isip ngayon ay dahil sa tumatanda na ako. Hindi naman sa takot akong tumanda, pero ayoko pa sana. Na-eenjoy ko pa ang teenage life ko. Anu’t-anupaman, isa lang naman ang gusto kong tumbukin sa sulatin kong ito. At yun ay kung paano naging iba ang Noon at Ngayon sa buhay ko.

Dear Lord,

You are always there. I know that, for sure. 

A while ago, I started deliberating and I started planning for my future. I realized how big is my dream. While I was thinking of it, I felt a little bit nervous. Will I be able to make it? Will I survive? A lot of questions clouded on my mind. Questions that only me--and of course, You--can answer. I know at certain times, I'm weak. I tend to be negative when things don't go the way I want them to be. I have this tendency to give up when things are getting tough. But this is Me.

While scanning the piece of paper that I printed and copied online, I started counting. It will take a few more years, but as early as now, I'm already planning. I don't know why, but I have this feeling that I need to plan for it now because today is the best time to do such. I realized how fast time passed by. I am now 17 and I am now in my 2nd year as a college student. In my 2nd year in AUF, a lot of opportunities knocked on my door and luckily, I didn't let any of those slip away. Probably, this is my way of coping up with all the opportunities I've missed when I was younger. Before I entered college, I promised to myself that I'll do everything to improve and develop myself into someone I always wanted to become. I promised to myself that this time, I won't waste any opportunity... that I'll enjoy life and live it to the fullest. Thank God, You're always there to remind me that I need to fulfill those promises I've made to myself.

Lord, I'm thinking about this dream of mine now. You know what is it. You know every single piece of thought inside my head at the moment. I know this wouldn't be easy and it will take a lot of sacrifices and hardwork, but Lord, I'm willing to do everything [good] just to reach this dream. At this moment, while i'm writing this, I know You're there. I know You'll hear me. I know You'll help me. Whatever happens, I'll always believe in You. I love You and I will always do.

Love,

Angeline♥

Inkblots 2010 :)

INKBLOTS 2010. @ the University of Sto. Thomas (UST)

Last October 18-20, The Angelenean Pioneer participated in the annual Inkblots spearheaded by The Varsitarian, the official student publication of the University of Sto. Thomas. This National Seminar-Workshop is now on its 12th year, and this is my first time to join this one.


As early as 5 am in the morning, the Angelenean Pioneer delegates: Ate Cherry Mungcal, Kuya Ryan Marimla, Ate Margaret Maño, Ate Marjorie Maño, Josh Esteban, Xanti Gonzalez and I, met in front of the main campus of AUF and immediately went to UST for us to reach the place early for registration. While we're on our way to the place, we stopped at McDonalds to order and take-out our breakfast.

Kabataang Pinoy. Halatang bagong gising! (Angeline, Xanti, and Josh)

If i'm not mistaken, we reached the place 15 mins. before 7 am. We checked in at Fersal hotel, stayed there for awhile, and went to UST for registration. 

Inside the TARC Auditorium. While waiting for the program to start

For the first day, we had News writing, Feature writing, and Photojournalism lectures. I enjoyed the News writing session by Mr. Christian Esguerra, a political reporter of the Philippine Daily Inquirer covering the senate. I also enjoyed the Photojournalism lecture by Mr. Ernie Sarmiento, chief photographer of the Philippine Daily Inquirer, because he appeared to talk in a natural but humorous way.

Mr. Ernie Sarmiento. Photo during the Hayden Kho-Katrina Halili hearing

Delegates. Angeline, Xanti, Kuya Ryan, Ate Marjorie, Ate Peps, Ate Margaret, and Josh

For the second day, we arrived late for the 1st lecture which was Investigative Journalism by Mr. Jun Veneracion. With that, we had to sit on monoblock chairs because all seats were already taken. I liked the documentary film which was shown that morning. It's about the struggle of the Philippine Military in battling with the separatist groups here in the Philippines. With that documentary film, I realized how hard it is to be a journalist. It was clearly emphasized during Mr. Veneracion's talk that; "No story is worth dying for." If you're a journalist or a media practitioner, never ever dare to risk your life just for the sake of getting a scoop for the public. Above all, your life is more important than your job.

Cesar Apolinario, a reporter of GMA 7, talked about Reporting on the Web. The highlight of his talk was more on the use of Social Networking sites in disseminating information to the public.

After lunch, we had our Parallel Sessions. Ate Cherry, Ate Marjorie, Ate Margaret, Xanti and I chose the Editorial Cartooning session with Mr. Manix Abrera, a cartoonist of the Philippine Daily Inquirer. He was really funny! I really enjoyed the whole session. His funny yet informative comic strips promoted Philippine culture and traditions that a reader won't forget. Before he started his talk, he told everyone that when we finished the whole lecture, everyone will be able to draw even just a simple cartoon. Yes, I know how to draw one ;)

Picture picture :)

The last day was spent for sessions on Opinion/Editorial Writing (Mr. Vim Nadera), Campus Paper Management (Mr. Felipe Salvosa), and Filipino Writing (Mr. Eros Atalia). Editorial writing and Filipino writing were both fun and informative. I enjoyed Mr. Atalia's discussion about Writing for the Tabloid. He instilled in the minds of the student-participants and even advisers that time, that if we really want to change the future of tabloid, we should penetrate the industry and we, the young journalists of today, should initiate the change that we want to see in the tabloid newspaper.

*All photos from Ate Cherry Anne Mungcal's camera :)

Learn.Grow.

I am one of those people who fall under the category of No-Boyfriend-Since-Birth. There was a time in my life when I was really, really upset because of that. But now, I’m proud of it :)

I’m not saying that in my 17 years of existence, I haven’t experienced this thing that we call, 'kilig'. In fact, I did (for so many times, haha). Also, i’m not saying that I haven’t experienced being in love with the opposite sex. However, the fact of being in love equates the word ‘hurting’. Yes, I’ve also experienced heartaches.

Once, I happened to read a verse from the Bible which says that, “God is close to the brokenhearted”. I agree with that because during those times that i’m hurting because of someone who’s not worthy of my tears, God saved me. There was a time when just to be able to have a little portion of this person’s attention, I was very willing to do everything he asked me to do. It may sound funny, but way back when I was still into this person, though i’m so worn-out from school, I can still stay up late at night just to chat with him for an hour. Imagine?! 

Love was so blind that time. Because my mind was too occupied by thoughts of him, I forgot what’s wrong from right. I didn’t mind if I looked awful, all I know was that I love him then. When there were times that I felt so dumped, all I was left to do was to cry as I lock myself inside my room. He has no idea of what happens to me in every end of our chat. He doesn’t know what I’m going through when we fight. In short, HE NEVER CARED FOR ME. I am very sure of that.

That time, the fact that he doesn’t care for me the way I cared for him felt so hard to accept. I admit, bitterness coated my heart at first. I tried to delete him from my friends list in facebook, yahoo messenger, and skype. I tried every strategy just to forget my feelings for him, but I must say that these things didn’t work. I realized that if I’ll still hold grudges in my heart, I won’t be able to release my grip from him. I decided to compose myself, and I started to let go of all the pains he brought into my life. Back then, I really felt how much God loves me. How much my friends care for me. I was saved. I was awakened.

If I’ll have a chance, I’ll tell this person that I am also sorry for all the selfishness I’ve done in the past. If I’ll have a chance, I’ll ask forgiveness because I can still be his friend, but I can never treat him like I did before. If I’ll have a chance, I’ll thank this person because I am very sure that because of him, I learned and I grew up. Because of him, I’m happier and matured than before. And lastly, because of him, I am capable and prepared enough to love again.

AUF offers Australian accredited acad programs

I've been a student journalist since elementary, but I must say that being a part of our university paper now that I am in college is a big thing and a brand new experience for me. It's challenging to be a part of The Angelenean Pioneer, not only because it's different now compared to highschool and elementary school papers but also because in college, most of the time, you have real editors and a lot of real readers... 

Being a newswriter when I was in highschool gave me a lot of experiences when it comes to competing with other newswriters around Angeles City and even around Region III. When I was taking the qualifying exam for Pioneer last school year, I chose to apply as a News Correspondent because this is what I want and this is what I'm used to. I took the exam without expecting that I'll pass. Nagbabakasakali lang kung baga.

Fortunately, I passed and I was very thankful. I know back then, that this will be a start of something new, something challenging for a sophomore and a novice like me.

With that, here is my first news article published in our paper, The Angelenean Pioneer (The Official Student Publication of Angeles University Foundation Vol. XL No. 1 June-July 2010)

AUF offers Australian accredited acad programs

by Angeline Rogel

AUF can finally deliver two Australian government accredited courses throughout the region as it has received its license to operate such.

AUF in partnership with the Australian Trade Training College (ATTC) offers two new academic programs: Bachelor of Science in Hotel and Restaurant Management/ Certificate III in Hospitality (Commercial Cookery) and Bachelor of Science in Information Technology/Diploma of Information Technology. These two mentioned programs will be offered this second semester.

College of Computer Studies (CCS) Dean Lilibeth Timbol-Cuison said we are lucky that the Diploma of Information Technology is included in the offshore program of ATTC. This program will be embedded in the curriculum of BSIT students next semester. Furthermore, modular programs are offered to non-IT students who are interested to earn the diploma.

In the modular program, learning may exceed beyond the four corners of the classroom as students who are enrolled in the program may access their activities and lessons online. There will be scheduled dates wherein students are tasked to submit their requirements until they finish the total duration of the course.

Students who will be able to complete these highly innovative programs will graduate with the skills and knowledge enabling them to pursue a role in the IT industry. These students will have an internationally accredited and recognized qualification upon graduation.

The Trans-national agreements were developed with different partnering universities and colleges in the Philippines including AUF. The said partnership materialized through the joint efforts of ATTC and Global Skills Group (GSG) with the university.

Hapo.

On this day of your life, Angeline, we believe God wants you to know … that God is there for you to hold on.

Hold on to what is good, even if it’s a handful of earth. Hold on to what you believe, even if it’s a tree that stands by itself. Hold on to what you must do, even if it’s a long way from here. Hold on to your faith, even if it’s easier to let go. Hold on to God’s hand. 

Ang galing ‘di ba? Eksaktong-eksakto. Kakatwa dahil kahit na sa isang application lamang galing sa Facebook ang mensaheng yan, para bang pinaka-pili sya para sa akin. Sa mga pagkakataong ganito na medyo malungkot ako at may iniisip, nakaka-blessed yung feeling na para bang andyan talaga Siya sa tabi mo para palakasin ka at i-comfort ka. Sa simpleng mensahe ng application na ‘yan, na-remind ako na kaya pala ako namumrublema at nagpapapekto sa iilang mga bagay na iniisip ko, ay dahil sa tila nakakalimutan ko na na lagi lang Siyang nandyan para sakin. Gaya ng sabi sa itaas, “hold on to your faith” daw. Yun ang nakalimutan kong gawin. 

Simpleng bagay pero anlaking epekto sa akin. Parang biglang may tumapik sa balikat ko, at nagmulat sa mata ko na nagsasabing hindi Niya ako iiwan sa lahat ng oras. I love You, Lord. Thank You for everything…

SEMBREAK is ♥

Sino ba ang hindi gusto at hindi nag-eenjoy sa relaxation na dulot ng sembreak? Malamang yun lang mga nerd at mga estudyanteng nabubuhay at nag-aaral lamang para sa baon. Ibahin mo ako, sa ngayon, kasalukuyan kong ine-enjoy ang sembreak ko. :)

Sa totoo lang, medyo busy pa nga ang sembreak na meron ako eh. Mantakin mo, MWF pumupunta ako ng school para sa radio program namin? Okay naman, don’t get me wrong. Hindi ko sinasabing pabigat ang pagiging radio volunteer ko. Pinili ko ito at nag-eenjoy ako. Isa pa, bukod sa nahahasa ang kakayahan ko sa pagsasalita sa radyo, nalilibang ‘din ako. Mas mainam na ang ganito kaysa magdaan ang isang semestral break na nagmumukmok at nagpapataba ako sa bahay.

Gabi na naman, nalalapit na naman akong abutin ng madaling araw mula sa pagkaka-upo ko dito sa harap ng kompyuter. Ganito ko kadalasang sulitin ang sembreak ko. Malabo kasing mangyari ang mga ganitong eksena kapag may pasok. Oo, inaabot ako ng madaling araw noong mga panahong may klase pa, pero hindi dahil sa pag-fafacebook, blogger, tumblr, twitter atbp. kundi dahil sa maraming mga gawain sa paaralan. Kapag may pasok, limitado ang tulog. Pero ngayong sembreak, gaano man kahaba ang tulog ko at abutin man ako ng tanghali sa kama, ayos lang. Wala naman kasing naghihintay sa akin na first subject sa paaralan. Sarap no? :)

Bago mag-umpisa ang sembreak na ‘to, andami-dami ko sanang balak gawin. Sabi ko sa sarili ko mag-aaral akong mag-play ng isang musical instrument, guitar o kaya piano. Sabi ko rin, magvo-voice lessons ako. Sabi ko rin, bibili ako ng mga librong pwede kong basahin para naman hindi ako masyadong mainip dito sa bahay. Pero ano? Wala pang natutupad kahit alin sa mga ‘yan, hahaha. Hindi naman kasi ako nabobore. Kapag nag-oonline ako, sinusubukan kong mag-blog at i-develop ang ilan sa mga social networking sites na meron ako. Sinimulan ko na ring gamitin at gawing active ang twitter at tumbler accounts ko. Na-miss ko din kasi ang pagsusulat ng blog :) Kung dati-rati sa facebook ko madalas pinu-publish ang mga notes ko, atleast ngayon may blogsite na talaga ako. 

Isa rin sa mga binabalak kong gawin ngayong sembreak ay ang magbasa ng magbasa. Mukhang interesting ang mga subjects namin sa darating na sem kaya gusto kong magkaroon ng kaunting background kahit papaano. Bukod sa pagbabasa, balak kong i-spend ang bakasyon ko sa pamilya ko. Bagamat madalas silang wala dito, atleast pag-uwi nila, nandito naman ako. Dati kasi gabi na rin akong umuwi galing school at pag-uwi ko, matutulog na ako kaagad dahil sa sobrang pagod. This sembreak is also a time for me to catch-up with my friends. Marami kasi sa kanila, hindi ko na masyadong nakakasama dahil masyado nga akong abala sa school. Now is the time para makipag-meet sa kanila at bumawi :)

O sya, napapahaba na itong sinusulat ko. Ramdam kong bumabagsak na mata ko kaya itutulog ko na ‘to. Goodnight!

Knowing Me: My Life, My Story

Gabing-gabi na, pero heto ako. Naka-upo sa harap ng kompyuter at nagpupuyat. Kasabay ng pangangalay ng binti at panaka-nakang pagbagsak ng mga mata ko, ewan ko kung bakit hindi ako makahanap ng sapat na dahilan para matulog :))

Habang pa-facebook facebook ang Lola moh, nakita ko ang mga notes na naisulat ko sa site na iyon. Hayaan ninyong i-share ko dito ang ilan sa mga 'yun.

-----------------------

April 2, 2010
12:27 am

A while ago, I found myself asking the question; “Sino ba talaga ako?” Funny kasi masyado ata ako nagiging OA. Hindi ko mawari kung ito ba'y dulot ng pagkabangag ko mula sa pagkain ng oatmeal na inihanda para sakin ng nanay ko, o bungang isip lng 'to dhil sa sunud-sunod na mga araw na nagpupuyat ako. Anyway, sanay nman na akong umaga na kung matulog. As my friend labeled me, isa daw akong “Vampire” (Now i'm thinking of the Cullens na, haha ayan tuloy). :))

Going back to the question, napag-isip isip ko kung gaano nga ba ako kakilala ng mga kaibigan ko? Ng mga taong nakakakita sakin diyan sa tabi-tabi? Ng mga kakilala ko sa facebook? Ng mga schoolmates ko sa AUF at ng mga former schoolmates ko sa FGNMHS? I dunno. That's why I've decided to write something about me; highlights of what happened in my life 17 years back.


ANGELINE PEREZ ROGEL

Yeah, that's my full name. Happy nman ako sa pangalang ibinigay sakin ng mga magulang ko kasi hindi siya gaanong mahaba. Salamat at one word lang ang first name ko dahil ako yung tipo ng taong tamad magsulat ng mahabang pangalan lalo na kung my quiz sa klase. Madalas ma mis-prononounce ang last name ko. Sanay na akong nagkokorek sa mga teacher ko like; “Hindi po ganun, pronounced as letter H po dpat ung G.” 17 years old na ako. Special day ko ang February 22, kasi B-day ko yun. Tatay ko? Severino Rogel. Nanay ko? Aurora P. Rogel. Mga Kuya ko? Anghel. Joke. Haha. Actually, dalawa sila, si Benjie at c Brian. :) (parang hindi kuya noh? Hahaha).

I love my father. SO MUCH. “Papa” ang twag ku sknya, sa loob o labas man ng bahay. Sayang ndi nila ako sinanay na tawagin syang 'Daddy' pra nmn medyo sosyal =)) The best thing about him is that sobrang bait nya. Occasional drinker, hindi smoker, at lalong hindi nagger. Well, sa kanya ako mdalas kumukuha ng allowance at load. Hindi siya palatanong kung saan gagamitin ang pera o kung saan ko yun ginasta kapag naubos na. For him, pag binigay na, sayo na. Wala nang pakialamanan. Never ko pa siyang narinig kumanta. As in kahit konti lang, wala talaga. Pinapakanta ko sya noon pero ang sabi niya, tatalon daw mga butiki samin kaya hindi ko na siya pinilit mula nun. Currently, he's working as a Secretary of the former Secretary of Department of Public Works and Highways. Also, siya ay isang retired Police Captain ng Philippine National Police.

Kung meron mang isang tao sa buong mundo na nakakakilala sa buong pagkatao ko, wala yung iba kundi ang Mama ko. Hmm. Medyo palasermon sya (which is, I believe, normal na sa mga nanay). In spite of that, mabait at caring naman siya sa amin. Alam na alam niya kung ano ang ugali ko, and ganun din naman ako sa kanya. Mas close ako sa mama ko kesa sa papa ko, kasi palaging nasa work si papa. Matapang si mama. Obvious nman eh, haha. Saka halos lahat na ata ng mga kaibigan ko ganun ang pagkakakilala sa kanya. Siya ang nakakaalam ng mood ko. Kung kelan ako masaya at kung kelan ako sabog. Hindi sila strict ni papa, as in. Im free to do everything I want as long as nagpapaalam ako sa kanila. Saya nuh? Haha.

Yung dalawa kong Kuya, ayun. Parehong pulis. Yung panganay, sweet. Sa sobrang sweet eh nakakalimutan na nya atang 17 years old na ako at hindi 7. Yung pangalawa, sweet din nman pero medyo moody paminsan-minsan. Pareho silang makulit. Si kuya benjie, talented sa pagluluto. Sabi ko nga sa kanya, pwede na rin siyang mag-resign sa pagka-pulis at mag-chef na lang siya. Yung pangalawa naman, madalas kong kaagaw sa computer. Kaagaw sa ym, kaagaw sa facebook. Noon, madalas kaming mag-away-away ng mga 'to, mabuti naman ngayon at hindi na. Hahaha.


UGALI KO :)

Moody ako. Masungit minsan, pero minsan lang yun :) Okay naman siguro akong kaibigan kasi hindi naman ako nananakit (physically and emotionally, as far as I know, LOL). Paminsan-minsan sinusumpong ako ng pagiging matulungin ko sa kapwa. Hindi ko alam kung papano pero alam ko nangyayari yun. Sweet ako sa mga taong malalapit sa akin. Mahirap kasi maging sweet sa mga taong hindi pa naman talaga malapit sakin kasi baka isipin ng iba feeling close ako, 'di ba? Hindi ako yung tipo ng taong palangiti at mahilig mamansin pag nakasalubong mo sa daan o sa school corridors. PERO kahit ganun, kilala kita at hindi ako snobbish. Nahihiya lang talaga akong maunang ngumiti sayo kasi baka isipin mo isa akong feeler. Hahaha.

Gusto ko sa mga taong pala-kaibigan. Magaan ang loob ko sa kanila. Ayoko sa mga taong masyadong madaldal at hindi ako binibigyan ng chance na makapagsalita. Though paminsan-minsan okay ung mga taong ganun (kasi sila ang nagdadala ng conversation at hindi ako). Mahilig akong mag-share ng secrets sa mga kaibigan ko, bagay na hindi ko nagagawa sa sinumang family member sa bahay. Oo, marami akong kaibigan pero sa dami nila, hindi lahat eh napagsasabihan ko ng mga sikreto at nangyayari sa buhay ko. Meron lang cgurong 7 or 8 sa kanila na updated tungkol sa akin.

Hmmm. Mahilig akong magtago ng mga bagay na may sentimental value sakin gaya ng mga notebooks ko simula nung prep hanggang highschool. Wala akong alam na pwedeng paggamitan at hindi ako ang nakikinabang sa mga yun kundi mga insektong namumuhay kasama ng mga ito. Ayoko naman silang itapon, kasi once in a while binabalikan ko yun at tinitingnan ko kung paano nag-evolved ang sulat ko mula sa pagiging kalkal manok hanggang sa medyo ayos na handwriting. Natatawa na nga lang ako minsan kapag nakikita ko ang mga kalokohang naisulat ko noon sa likod ng mga notebooks ko. May FLAMES, may SOS, at kung anu-ano pa.

Mahilig akong magbasa-basa at manood ng mga documentaries. Marami akong libro sa bahay pero madalas, puro reference books lang. Hindi ko alam bakit pero mas hilig kong magbasa ng mga reference books kaysa mga fiction. Iilan pa lang ang mga nabasa kong fiction books at madalas tumatagal bago ko matapos ang isang libro.Mula sa kinauupuan ko ngayon, kitang-kita ko kung gaano nasapawan ng mga librong world history and literature, philippine history at biology ang mga fiction books na meron ako.


SCHOOL is COOL =]]

Unang-unang school na pinasukan ko eh yung City Temple Kiddie Learning Center malapit sa bahay namin. Dun ako unang nagkaroon ng mga kaibigan at kaaway syempre. Hinding-hindi ko makakalimutan si FIVE-STAR na wala atang ginawa sa class namin kundi ipagyabang yung five star na binigay sa kanya ng tita nya na teacher namin. Inggit na inggit ako sa kanya nun. Parang lahat na ata ng biyaya nakukuha niya. Hahaha. Tinandaan ko ang mukha niya pati yung nunal nya malapit sa bibig at sinabi ko sa sarili ko mula noon na darating din yung time na magkikita kami ulit ng batang ito at sa akin naman siya maiinggit. Hahaha. (Ako na po ang mean. xD)

Graduate ako ng Gueco Balibago Elementary School. Ang makasaysayang school na may mga umaalingasaw na CR at unique na ghost stories. Sabi ng mga kaklase ko noong elementary, meron daw nitso sa likod ng covered court namin nun, binabalik-balikan namin yun pero wala naman kaming matagpuang bakas kundi ang amoy panghi na ihi ng mga estudyante na nagkaka-klase malapit sa covered court na yun. Remarkable din yung statue ni Jose Rizal na umiikot daw ang ulo kapag may batang dumadaan dun ng mag-isa. May mga sabi-sabi rin na sa room na malapit sa statue ni Rizal, may mga fetus na nakadisplay para sa mga estudyante pero nakagraduate na ako't lahat e ndi ko man lang nasilayan ang mga yun.

Sa maalikabok na paaralan naman ng Francisco G. Nepomuceno Memorial High School ako nagtapos ng sekondarya. Ayoko sanang maniwala na highschool life ang the best pero sa tuwing naiisip ko ang mga napagdaanan ko habang nag-aaral ako sa school na 'to eh gusto kong isigaw na the best tlaga ang buhay high school. Doon ko naranasang maging part ng Science-Math Class at doon ko rin naranasan ang hirap ng pagkakaroon ng mga elective subjects. Ilan sa mga bagay na namimiss ko sa highschool e yung pagkakaroon ng mga Regional seminars sa malalayong lugar. Sobrang saya kapag na-eexcuse ka sa klase sa loob ng tatlo o limang araw para mag-represent ng school nyo! Haha. Dito rin ako nakasali at nakaranas manalo sa mga competitions gaya ng Science Investigatory Project, Division Schools Press Conference at Regional Schools Press Conference. Newswriting ang category ko nun. Naranasan ko ring maging Editor-In-Chief at maging President ng Interact Club, atbp. Nakapag-audition din ako at natanggap sa isang Exchange Student sa Japan. Naging isa sa mga Ten Outstanding Secondary Students of Angeles City (TOSSA) 2009. Pag naaalala ko yung mga hirap at pagod, nakakamiss din pala. Yung pressures at yung memories minsan parang gusto kong balikan. Yun nga lang, past is past. Atleast naman, my memories na naiwan sakin na pwede kong i-cherish hangga't kaya pa ng memory ko :)

TOSSA 2009. Ten Outstanding Secondary Students of Angeles City

Ako with Mama. All for you! ♥

The Vanguard Staffers. The Official Paper of FGNMHS

Division Level Sci-Math Fair. Champion :) All Glory to God!

At ngayon, heto ako, mag-aaral ng Angeles University Foundation at AB Communication ang course. Honestly, Nursing ang first choice ko. Yun talaga ang sinulat ko sa registration form ko bago magenroll. Kaya lang, nung malapit nang magpasukan, naisip ko na ayaw ko ng DUGO at MATH. So naisip ko, bakit hindi Maskom? Hilig ko rin naman sumulat at magsalita kahit papaano. Sabi nila, maskom is maskomportable sa bahay. Pero gnun nga ba? Kung tutuusin, exact opposite nya ang ang term na 'maskomportable'. Nakakainis lang pag naririnig mong binabansagan ng ganun ang course mo, where in reality, wala naman talagang course na madali. Lahat nangangailangan ng hardwork at effort para makatapos ka. Isa ring bagay na ayaw kong iniuugnay sa course na 'to is yung pag maskom ka, maingay ka, madaldal. Cguro, yung ibang maskom students, Oo. Pero hindi naman lahat. Actually, hindi basta daldal ang kailangan. Dapat may sense din pag nagsasalita. Kaming mga AB Comm students, nabubuhay sa ideology na; “We don't just talk to make noise, we talk with sense” :)


At dito po nagtatapos. Salamat sa pagbabasa. Sana kahit pano may nalaman ka tungkol sakin. =))

Recognition Day '10. Ako ulit with Mama :)

My Loovesss :) Ariane, Faith, Jom & Xanti with AB Comm Mates